آه پس كه اينطور!

مي دونم نمي تونم گمت كنم تو سلولاي مغزم

من يك ايرانيم با تمام ارتجاعات ذهنم...آه كه اينطور!

خيلي ساده شروع مي كني...

با بي تفاوتي ادامه ميدهي...

ناگهان و براي تحمل اين سبكي دست به اعتراف ميزني...

آهي از اعماق ريه هايت نثار صداقتت ميكني...

كه عادت بسي سبك است...

آنقدر صادقي كه مشعوف و متوهم از بلور صداقتت ،عادت را به گوشه اي ميراني...

بي پروا ميشوي...با حيا ميشوي...خيلي خوب ميشوي...

...و بلور صداقت بسي ترد است و محتاج يك تلنگر...

و آن عادت به عزلت رانده شده...

واي بر  تو كه بي خبري از فريبش...

و تكه سنگي كه در گوشه هاي رانده شدگي هميشه يافت شدنيست...براي هجمه ي عادت...

...

...

امروز  دلم لرزيد...صداقتم ترك برداشت...

عكس و عنوان از مهتاب

بسيار خوشحالم...

ايمان تمرين مي كنم...